Sneller schieten dan je eigen schaduw

Meestal is het helaas zo dat je pas achteraf in de gaten krijgt waar het ‘mis’ ging. Zo hadden Patricia en ik de laatste dagen wat strubbelingen samen. Onze zoon Thimo gedroeg zich anders dan anders en wij reageerden daarop. Patricia vond mijn reactie op zijn gedrag niet goed en daar hadden we ‘gesprekken’ over. Eigenlijk waren het meer discussies. Op zich goed dat dat gebeurt maar heel verdrietig dat we elkaar daarin af en toe niet konden horen. Pas achteraf zag ik in dat ik in een niet constructieve houding van slachtofferschap terechtkwam door wat er in onze gezinsdynamiek gebeurde. Mijn houding beïnvloedde de dynamiek op een negatieve manier wat het allemaal nog lastiger maakte. Op een gegeven moment verliet Patricia teleurgesteld en heel verdrietig de kamer. Pas op dat moment zag ik mijn schaduw. Die was sneller geweest dan ik, alles was al gebeurd. Pas toen ik dat zag kon ik over mezelf heen stappen, bij mezelf komen, excuses maken.

Voor deze blog zocht ik naar woorden. Over mezelf heen stappen zie ik als het in beeld krijgen van mijn strategische ego-zelf en daar dan afstand van nemen. Door afstand te nemen komt ‘de schaduw’ in beeld. Het deed me weer beseffen dat bewust Zijn zo waardevol is. Door goed bij mezelf te zijn ben ik me ook bewust van mijn schaduw en kan ik constructieve keuzes maken. Lucky me.

0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven